Από μικρό παιδί, η θέα του έναστρου ουρανού με συνέπαιρνε και με ηρεμούσε. Αρχέγονα και θεμελιώδη ερωτήματα του τύπου “τι υπάρχει εκεί έξω;” ή “γιατί είμαστε εδώ;” απασχολούσαν και απασχολούν τη σκέψη μου. Η αίσθηση της απεραντοσύνης ιδωμένης από μια μικροσκοπική γωνιά του Κόσμου αλλά και το φιλτράρισμα της μικρής μας καθημερινότητας μέσα από μια συμπαντική οπτική, είναι κάτι που το χρωστώ στη θέαση του νυχτερινού ουρανού. Ο Κόσμος είναι τεράστιος και θα εξακολουθεί να υπάρχει πέρα και μετά από μένα, πέρα και μετά από μας. Τι καταπληκτικό που βρισκόμαστε για λίγο εδώ για να τον θαυμάσουμε, για να κάνουμε αυτές τις μικρές σκέψεις, για να δούμε τον εαυτό μας ως εκείνο ακριβώς το συστατικό του Κόσμου που σκέπτεται! Τι απίστευτο που μέσα από μας ο Κόσμος αποκτά συνείδηση της ύπαρξής του!

Η επιστήμη μοχθεί να ρίξει φως στα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής. Αρκεί όμως αυτό; Τώρα, περισσότερο από ποτέ, θα πρέπει ο καθένας μας να συνειδητοποιήσει και να ορίσει τη θέση του στον Κόσμο. Πολλές απομονωμένες κοινωνίες του παρελθόντος έπεσαν θύματα της άγνοιά τους ως προς την εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων, έχοντας την τραγικότερη των καταλήξεων. Δυστυχώς το πάθημα δεν γίνεται μάθημα. Παρά τα διδάγματα της ιστορίας, σήμερα κινδυνεύουμε να υποστούμε κάτι αντίστοιχο και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ανθρώπινο είδος είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό μέρος της επιφάνειας αυτής της μικροσκοπικής ουράνιας σφαίρας. Αν ωθήσουμε τα πράγματα εκεί όπου ο μοναδικός αυτός πλανήτης πάψει να μας παρέχει τις ευνοϊκές κι άκρως ευαίσθητες ισορροπίες που απαιτούνται για την ύπαρξή μας, είμαστε καταδικασμένοι σε εξάλειψη του είδους μας. Αυτή η σφαίρα θα συνεχίσει κανονικά το δρόμο της και χωρίς τη δική μας παρουσία. Δεν μας έχει ανάγκη, αντίθετα, εμείς την έχουμε. Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη πρόκληση για την οποία θα πρέπει να εργαζόμαστε καθημερινά: να παραδώσουμε αλώβητο στους επόμενους, εκείνο που κάποτε δόθηκε σε μας: το, σπάνιο στο σύμπαν, δικαίωμα στη Ζωή!